برگزيده و همواره در خيرات از ديگران پيش بود « 1 » . عبد الرحمن بن ابو حاتم رازى متوفاى 327 ه مىگويد : از پدرم شنيدم كه مىگفت : جعفر بن محمد ثقه ( راستگو ) است و دربارهء امثال او سؤال نمىشود . همچنين گويد : هنگامى كه از ابو زرعه در رابطهء روايت كردن جعفر بن محمد از پدرش و مقايسهء آن با روايت سهيل بن ابى صالح يا روايت علاء از پدرش كه كدام يك صحيحتر است سؤال شد ، شنيدم كه در پاسخ گفت : هيچگاه جعفر بن محمد با چنين اشخاصى مقايسه نمىشود « 2 » . ابو حاتم محمد بن حيان [ حبّان ] متوفاى 354 ه دربارهء آن حضرت گفته است : او از نظر دانش ، فقاهت و فضيلت از بزرگان اهل بيت عليهم السّلام به‌شمار مىآيد . ابو عبد الرحمن سلّمى ، زنده در 325 - 412 ه دربارهء امام صادق عليه السّلام مىگويد : او در ميان اهل بيت عليهم السّلام سرآمد همهء اقران خود بود ، علمش سرشار ، پارسايىاش از دنيا شديد ، خوددارىاش از تمام شهوات ، تام و دانش و حكمتش كامل بود « 3 » . نويسندهء كتاب حلية الاوليا مىنويسد : از جمله آنان پيشواى سخنور ، صاحب رتبه اول زمامدارى امام ناطق ، داراى سرپرستى ، ابو عبد اللّه جعفر بن محمد صادق بود كه به عبادت و خضوع روى آورده و عزلت و خشوع را برگزيده و از رياست‌طلبى و انحصارطلبى نهى نمود « 4 » . شهرستانى ( 479 - 548 ه ) اضافه بر كلام سلّمى مىافزايد : آن

--> ( 1 ) . تاريخ يعقوبى 3 / 17 . ( 2 ) . الجرح و التعديل 2 / 487 . ( 3 ) . الامام الصادق و المذاهب الاربعة 1 / 58 . ( 4 ) . حلية الاوليا 1 / 72 .